Hoe ik yoga vond of hoe yoga mij vond

Tien jaar geleden begon ik een regelmatige yoga practice, maar eigenlijk kwam mijn eerste aanraking met yoga nog veel vroeger. Op veertienjarige leeftijd maakte ik voor het eerst kennis met deze geweldige manier van bewegen. Mijn klasleraar gaf ons op de jaarlijkse sportdag een introductie en ik was meteen verkocht. Nog nooit in mijn leven had ik een gelijkaardig gevoel ervaren. Het was een gevoel van totale ontspanning en loslating. Hoewel ik er zo enorm veel deugd aan had, gaf ik niet graag toe dat ik het fijn vond want ik vond de leraar maar niks. Hij was ook mijn klastitularis en gaf me regelmatig de opmerking dat mijn punten matig waren en dat ik de perfectie moest nastreven. Je kan al raden dat dat niet strookte met mijn idee.

De jaren die volgden waren geen gelukkige jaren. Ik zat niet goed in mijn vel, voelde me absoluut niet op mijn plaats in het schoolsysteem en voelde me veel ouder dan de andere leerlingen in mijn klas. Thuis was ook er vanalles gaande waardoor ik nog meer spanning ervaarde. De stress begon steeds meer te overheersen en zorgde voor rugpijn en spanningshoofdpijn. In mijn studententijd kwam daar ook nog eens chronische hyperventilatie bij. Om maar te zeggen wat stress met je doet! Ik ging fitnessen om me beter te voelen, maar de spanning bouwde steeds hoger op. Ik kende het verschil niet tussen opspannen en ontspannen. Op een dag ontdekte ik dat waar ik toen ging fitnessen ook yogalessen werden aangeboden. Het was power yoga of vinyasa, “ideaal” dacht ik want ik wilde een getraind lichaam. Ik voelde meteen dat yoga ‘anders’ was. Dat ik er meer uithaalde dan uit de fitness. Ik ging elke week zonder fout naar de les. De spierspanning bleef echter heel erg aanwezig en ik merkte dat yoga vaak ook pijn deed en absoluut niet comfortabel aanvoelde. Gewoon al in downward facing dog mijn been omhoog brengen en daar houden vond ik een hel. Laat staan de vooroverbuigingen en heupopeners. Toch was er iets dat me daar hield. Ik noem het nu de ‘yoga vibe’, het stukje mindfulness dat ik niet kon vinden op de loopband.

Toen ik ging verder studeren besliste ik om voltijds op mijn kot in Leuven te gaan wonen omdat de thuissituatie onhoudbaar werd. Daar kwam ik dan in aanraking met hatha yoga. Veel meer mijn ding! Ik vond ook al net dat ietsje meer ontspanning, maar het bleef hard werken. Wanneer ik wilde kon ik snel even uitchecken en luisteren naar de muziek die aan het zwembad werd gespeeld en luid genoeg weerklonk in de yogazaal. Dan moest ik niet te veel voelen, want daar was ik niet goed in. Omdat de lessen na verloop van tijd te weinig uitdaging gaven, ging ik op zoek naar lessen voor gevorderden en kwam ik terecht bij de eerste studio waar ik ooit zelf zou lesgeven. Ik herinner me nog heel goed dat allereerste moment dat ik de ruimte binnenstapte. Er hing zo’n gek oosters sfeertje en ik had meteen het gevoel dat ik de fitness miste. Ik wilde geen wierook en gekke mantra’s luisteren. Ik wilde Coldplay horen en andere poppy songs, want dat kende ik. Dit vond ik allemaal wat te spiritueel. Maar ik bleef en ik vond mijn uitdaging. Ik deed houdingen die ik nooit eerder had gedaan. En de leerkracht intrigeerde me zo. De volgende week was ik er weer, bescheiden op mijn matje op de achterste rij. De leerkracht zei vanalles over wat onze geest met ons doet en hoe onze gedachten ons belemmeren in wat we lichamelijk kunnen. Zo gek allemaal?! Waarom konden we niet ‘gewoon yoga’ doen? Ik merkte ook dat ik in bepaalde houdingen zoals heupopeners gecombineerd met een vooroverbuiging werd overmand door emoties. Alsof ik het niet kon dragen en gewoon wilde weg rennen. Dat deed ik natuurlijk niet want wat zouden de mensen wel niet van me denken? Vele avonden kwam ik thuis in een sombere stemming met een uitgeput lichaam. Dat lichaamswerk en dat voelen was soms zo zwaar. Zeker als je dat nooit eerder in je leven hebt gedaan en altijd maar voort peerde. Beetje bij beetje begon ik me beter te voelen. Stapje voor stapje. Ik begon dingen te begrijpen en mijn interesse in het filosofische aspect werd groter. Die geest was echt wel interessant en ook een grote boosdoener in mijn leven. Ik leefde namelijk constant in mijn hoofd, altijd maar denken en denken. En ik keek op naar die leerkracht die me op korte tijd zoveel had bijgebracht. Enkele maanden later hoorde ik dat de studio in Leuven een teacher training zou organiseren. Ik dacht toen dat ik er helemaal nog niet klaar voor was, maar wilde er toch even iets over vragen. En nog voor ik de vraag had gesteld, vertelde de leerkracht me dat de training helemaal iets voor mij zou zijn. Fast forward naar vandaag, al twee en een half jaar zelf aan het lesgeven.

Ik vertel dit omdat ik weet hoe moeilijk velen het hebben in hun eerste yogalessen of zelfs zoals mij in hun eerste jaren. Nu weet je dat het voor mij allesbehalve gemakkelijk was. En dat yoga een weg is die je aflegt waar geen eindpunt is. Dat er enorm veel te ontdekken is. Maar ook dat het zo de moeite waard is.

Photo by Natalie Collins on Unsplash

Doe meer met gevoel

Acht jaar geleden begon ik aan mijn eerste jaar rechten aan de universiteit. Ik dacht oprecht dat dit het was. Ik kon niet verder van de waarheid afstaan. Na een jaar deze richting te hebben gevolgd was het tijd voor iets anders. En dat ‘iets anders’ werd een half jaar later nog ‘iets anders’. Het was een lange zoektocht tot ik iets vond dat ik graag deed. Ik verdiepte me in de wondermooie wereld van de vroedkunde en ging verder als master in de seksuologie. Tijdens mijn eerste masterjaar schreef ik me in een opwelling in voor de yoga teacher training bij ons in de studio in de stad waar ik studeerde en ondertussen ook woonde. Wekenlang werd ik ‘s nachts wakker uit angst dat ik opnieuw de verkeerde beslissing had gemaakt. Hoe kon ik zoveel geld betalen aan een opleiding waar ik misschien nog helemaal niet aan toe was? Ik had me volledig laten leiden door mijn hart en niet door mijn verstand. Dit was nieuw voor mij. Na mijn tweede weekend in de training wist ik dat mijn leven voor goed zou veranderen. En terwijl ik dit schrijf krijg ik er nog steeds kippenvel van. Yoga werd mijn grootste passie en ik kon er niet genoeg van krijgen.

Read more